برای پاسخگوئی به سؤالات متعدد مطرح درخصوص فرزندان شهداء و عملیاتی نمودن شیوه های مورد نظر برای حل مسائل پیرامون آنها، در قدم اول هسته مرکزی با حضور چند تن از فرزندان شهداء ایجاد شد و اولين جلسات با حضور اين افراد شكل گرفت. روند فعاليت تشكل به صورت زير تعريف و اجرا گرديد:
- بررسي تشكل هاي موجود در استان كه در صورت وجود فعاليت مواري صورت نگيرد و جذب شدن در آن تشكل و فعاليت به صورت واحد كه متاسفانه تشكلي از فرزندان شهدا در استان مركزي تشكيل و ثبت نشده بود.
- بررسي روند ثبت تشكل در قالب NGO، گروه، حزب و …. كه مناسب ترين گزينه “سازمان هاي مردم نهاد” بود و همين مسير جهت نوشتن و تصويب اساسنامه پيگيري گرديد.
- با توجه به عدم تمكن مالي و نبود بودجه و دفتر مستقل، به طور موقت”حسينيه شهدا واقع در شهرك مصطفي خميني” جهت انجام برنامه ها انتخاب گرديد.
نام تشكل با پيشنهاد اعضا، ” تشكل يادگاران شهداي استان مركزي” انتخاب شد
ما در قبال فرزندان شهداء مسئولیم
در اسلام، انسان در برابر خداوند متعال مسئول است و بر اساس این مسئولیت، وظایف و تکالیفی نیز در قبال خود، خانواده، گروه، جامعه و محیط پیرامون دارد که بایستی با حس دلسوزی و اهمیت دادن به سرنوشت افراد، نسبت به اعمال و رفتار و … خود و دیگران حساس بوده، از تمام توان خویش در راه اصلاح دین و امور دنیوی خود و دیگران تلاش نماید.
به عبارت دیگر انسان نمی توان بدون توجه به اطراف خود، بی تفاوت از کنار مسائل بگذرد. بلکه لازم است نسبت به امورات هم نوع خود دغدغه داشته باشد و تا حد وسع خود در قبال آزادی و اختیاری که به او عطا شده است ، عمل نموده، پاسخگو باشد.
امام صادق (ع) درهمین خصوص می فرمایند: «هرکس که اهتمام به امور مسلمین نداشته باشد،مسلمان نیست». رهبر معظم انقلاب نیز از این تکلیف تحت عنوان «تقوای جمعی» یاد نموده اند و ضمن تأکید بر اهمیت آن در سرنوشت فردی و جمعی، همگان را به رعایت و انجام آن دعوت کردند.
مسلما انجام این تکلیف با عافیت طلبی محقق نشده و در این راه باید فداکاری کرد، هزینه ها نمود و رنجها کشید و حتی با گذشتن از جان در راه ایمان و عقیده ، به عنوان عالیترین نماد یاری و خدمت به دین خدا ، یعنی شهادت رسید.
همانطورکه امام (ره) فرموده اند :«هیچ ولی خدایی نبود که در راه خدا قیام بکند الا اینکه سیلی خورد».
با عنایت به این مهم، ما فرزندان شهداء نیز به حکم الهی، نه تنها نسبت به خود، خانواده و جامعه مسئول هستیم، بلکه نسبت به جامعه رفیع فرزندان شهداء که به آن تعلق داریم، در حد توان مسئول بوده و باید جهت اعتلای دینی و دنیوی آنها تلاش نمائیم که در غیر اینصورت، خدای ناکرده شریک لطمات مادی و فرهنگی وارده به ایشان خواهیم بود.
